Gölgeler

Sanrıların sancısını çiğner
Yutmak bilmez boğazım
Hislerimi kafesinden çıkarmaya kalksam
Kaktüs olur; zihnime takılır

Umduklarımın tutsaklığı
Umman ile yarışırken
Bulduklarımın azlığı
Benimle yalnız ağlaşır

Oysa bu değildi
Verilen söze, alınacak nefes
Oysa hep gölgemdeydi
Gönlümde gereken o şuh ses

Gölgeler ki kaypaktır
Işık vurduğunda gönüle
O hep arkada kalır
İsteyip, sevmediğim
Bekleye bilmediğim
Ne varsa gölgeler
Onunla sırnaşır

Hasan KEBELİ

And Dergi 4. sayısında yayımlanmıştır.

Son yazılar